Gull og grænir skógar

Hér gerir höfundur mikilvæga uppgötvun og horfist í augu við sjálfan sig. Hann lýsir því yfir að honum þyki hreinlega slæmt að hafa ekki áttað sig á því fyrr að hann er, alveg eins og allir aðrir, fyllilega þess verðugur að njóta gleði og hamingju í lífinu. Kveikjan að laginu er sú ákvörðun að kasta loksins af sér gömlum boðum og byrðum til þess að ganga beint inn um gleðinnar dyr, enda er það alltaf vonarinnar virði að láta vaða og treysta því að hamingjan geti fylgt manni.

Þótt lífsins lystisemdum sé tekið fagnandi og sögumaðurinn telji sig nú hafa örugga stjórn á þeim, þá kraumar ákveðin varkárni undir niðri. Hann er brenndur af fyrri reynslu og afleiðingum ótæpilegra skemmtana og veit að hann má ekki steypa sér í glötun. Þess vegna ætlar hann að dreypa varlega á dagsins víni, en þó duglega ef hann kýs svo sjálfur. Þetta er hress en þroskaður slagari sem fagnar lífinu hér og nú, með opin augu fyrir því hve mikið er í húfi.