Segðu mér

Lagið var samið í miðjum Covid-19 faraldrinum þegar mikið mæddi á fólki og mikilvægt var að stappa stálinu í hvert annað. Kveikjan að laginu voru vangaveltur um það hvar við værum í raun stödd ef við glötuðum trúnni og voninni á allt og alla í miðri einangrun og óvissu. Spurningin „hvað verður þá ef gleðin og bjartsýnin eru horfnar út á haf?“ vísar beint í þennan sálræna ótta sem einkenndi samfélagið á þessum tímum.

Við þennan þunga blandast svo ljúf speki um að líta sér nær og átta sig á því að það er aldrei of seint að rækta samböndin og horfa á það góða í tilverunni – eins og hamingjuna sem leynist í litlu hlutunum, könguló á mosabarði eða sumarsólinni. Boðskapurinn er skýr: Þegar á botninn er hvolft er engum hollt að loka sig af, klemma saman kjálkana og ala á gervistolti. Í stað þess að æðrast eigum við að brosa út um gluggana, reka burt skuggana og boða nýja endurfundi.