Fullikall

Lagið Fullikall varð til í kringum 1985. Á þeim árum var ég hljómborðsleikari og söngvari í hljómsveitinni París. Við spiluðum út um allt og bandið var drulluþétt, enda Halli Gulli á trommum og Finnur Finns á bassa. Ingvar Grétarsson kíldi þetta svo saman með ótrúlegum tilþrifum á gítarnum og Júlíus Guðmundsson stóð í frontinum og söng eins og enginn væri morgundagurinn.

Þetta voru geggjaðir tímar – ungir menn, ódauðlegir, sem tóku hressilega á því. Lagið og textinn urðu einmitt til í þessu umhverfi. Það er oft mikil skemmtun að fylgjast með gestum á fjölmennum dansleikjum og sjá hvernig fólki reiðir af þegar líður á nóttina. Stundum voru hljómsveitarmeðlimir reyndar sjálfir orðnir hálfframlágir eftir törnina og þá þurfti mikið hugmyndaflug til að hressa félagana við.

Við náðum eitthvað að spila þetta á sínum tíma áður en leiðir skildust, en nú hefur lagið verið endurvakið 40 árum síðar og hljómar svona í dag.