Heiðarbýlið

Þegar ferðast er um hálendi Íslands, um afdali og heiðarlönd, má víða sjá merki um mannabústaði. Fólk kom sér upp aðsetri á ótrúlegustu stöðum og bjó þar við misjöfn kjör. Þessum bæjum – eða kotum – var gjarnan úthlutað til þeirra sem ekki vildu vera í vist hjá öðrum, enda var frelsið fólki efst í huga. Bæir og gripahús voru byggð úr því sem landið gaf; húsin entust illa og þurftu sífellt viðhald og endurbyggingu. Margar frásagnir hafa verið ritaðar um lífið á heiðunum, bæði ljúfar og síður góðar.

Maður kemst ekki hjá því að velta fyrir sér hvernig líf fólks og skeppna var á þessum býlum þar sem náttúruöflin voru, og eru enn, óvægin. Það er samt stutt í rómantíkina og vissulega er landið fallegt í góðu veðri, hvort sem er að sumri eða vetri.

Lagið Heiðarbýlið er lítil saga um eitt af þessum býlum. Tíminn eyðir smám saman ummerkjum og minningum, en sögurnar lifa – og í manninum býr alltaf taug sem togar hann sífellt aftur í átthagana.